Comocomo, Brussel

comocomo-restaurant-bruxelles-brussels-tapas-brusselskitchen-antoinedansaert0007

Ooit was Comocomo de rijzende ster van de Dansaertstraat, maar zoals het met alle gloria mundi gaat, verkeert het restaurant nu een beetje in de transitzone.  De naam is gevestigd, de formule is gekend, een bijhuis in Antwerpen heeft de vloot vervoegd, iedereen die er absoluut eens geweest moest zijn, is er al eens teruggekomen. Aan de toog waar vroeger de die hard-foodies elkaar onder loungebeats verdrongen, zitten nu gezapige toeristen en avontuurlijke  families. Op de achtergrond klinkt “After the Gold Rush” van Neil Young.

Toch blijft “Comocomo!” een vertrouwde uitroep telkens we onze kinderen de vraag voorleggen “waar gaan we nog eens eten?”. Dat heeft enerzijds te maken met de gimmick van Comocomo: een lopende band waarop hapjes rondtoeren die je naar eigen goeddunken mag opeten, gebruik makend van je handen. Geen bestek, geen gedoe met menu’s en geen wachttijden op te vullen voor het eten arriveert. Wie wil kan zich om 19 uur neerzetten op een van de comfortabele hoge krukken en tegen 20 uur weer voldaan de Dansaertstraat opwalsen. Anderzijds heeft dat ook met het feit te maken dat onze kinderen smaak hebben: het Comocomo-gamma (heb ik altijd al eens willen typen) bestrijkt een rijk palet van Baskische tapas (“Pintxos” voor de vrienden) gaande van mini-slaatjes over gegrilde varkensfiletjes tot minder alledaagse creaties zoals kwartelboutjes in escabeche.

Alles komt aan de gasten voorbij op kleine plastic bordjes in verschillende kleuren, die elk een betekenis dragen: groen voor groenten, geel voor kaashapjes, rood voor varkensvlees, enz. Het volledige menu staat geafficheerd op een groot wandbord. Wie daarop iets opmerkt dat de ronde nog niet gedaan heeft, mag die suggestie altijd voorleggen aan de koks die achter de toog gestadig verder koken. (Noties van Spaans of San Sebastiaans kunnen daarbij wel eens van pas komen).

Een ober helpt intussen bij het kiezen en schenken van drank: er is een ruime selectie Noord-Spaanse wijnen, cider en bieren. Na het laatste hapje, telt Manuel het aantal genuttigde bordjes en is zo vriendelijk om de rekening te presenteren. In theorie kan men hier relatief goedkoop af zijn: wie aan de verleiding kan weerstaan, stopt na een respectabel aantal bordjes met eten en betaalt dan een menuprijs. Wij daarentegen zijn gewapend met een ijzeren wil om onze vorige hoogterecords te breken. “De Sergei Bubka’s van het Pintxoscircuit”, dat zal ooit op onze visitekaartjes prijken. (Gouden tip: stapel nooit meer dan 25 bordjes op mekaar.)

Herbergt Comocomo zwaktes en bedreigingen?  Een lijstje:

1. De desserts laten we meestal -letterlijk- passeren. Niet dat ze slecht zijn, maar de andere bordjes zijn beter.

2. De beschikbaarheid van gerechtjes kan afhankelijk zijn van je plaats aan de lopende band (hoeveel bordjes patatas bravas kan een compagnie Hollanders zo opeten?).

3. Eten met de handen is niet altijd gemakkelijk.

Niettemin kunnen we Comocomo warm aanbevelen, omwille van deze zaken:

1. Het eten, lekkere gerechten en combinaties die men niet veel tegenkomt

2. De uitgebreide keuzemogelijkheden

3. De ontspannen sfeer

4. De drankenkaart is een staalkaart van al het goede dat uit Noord-Spanje kan komen

Wij zullen in elk geval blijven komen, met of zonder aansporingen van onze kinderen.

Comocomo

Antoine Dansaertstraat 19

1000 Brussel

02 503 03 30

www.comocomo.com

Advertenties

Plaats een reactie

Nog geen reacties

Comments RSS TrackBack Identifier URI

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s